Kunst in de troost
Kristien Bonneure (2016)

Zachtgekleurde maar kordate rebellie

De jonge, veelbelovende Veroniek Van Samang is een van de meest gevraagde artiesten van Kunst in huis. Ze schildert, maakt installaties met ruimtelijke objecten in keramiek en hout, en artefacten die daar tussenin zitten. Niet zelden werkt ze aan twintig schilderijen tegelijk. In haar werk drukt ze haar visie op de maatschappij uit, haar eigen leefwereld, haar standpunt tegenover de wereld en haar afkeer van overconsumptie. Met haar kunst streeft ze naar een eenvoudiger, tragere en authentiekere wereld, met meer aandacht voor aarde, natuur, hemel, voedsel en spiritualiteit. Haar doeken zijn bijna abstract en letterlijk opgebouwd uit verschillende lagen. Ze zijn het resultaat van langdurig werken en veel onrustige reflectie. Ze vergelijkt die lagen graag met de jaarringen van een boom. Her en der staan woorden in de compositie. Het resultaat is speels, spontaan en vrouwelijk, naïef en toch diep doordacht. De nogal vrolijke zacht getemperde kleuren hebben niets te maken met optimisme. Veroniek Van Samang wil uitbreken uit conventies en hierarchie, maatschappelijk en artistiek. Ze is de tedere anarchist waar Louis Paul Boon van droomde. En of hij van haar zou dromen ... Onthou haar naam!





KUNST IN HUIS (2015)
Claudine Helleweg
Veroniek van samang (geboren 1988 in antwerpen) behaalde haar master in de schilderkunst in 2013 aan de koninklijke academie voor schone kunsten in Antwerpen. Ze schildert niet alleen, maar maakt ook ruimtelijke objecten en wandobjecten die het midden houden tussen beide.
'Het maken van een esthetisch kunstwerk is niet mijn doel. Ik zoek een manier om mijn gedachten en gevoelens te uiten en kritiek te geven op het sociale en het maatschappelijke.' Aldus Veroniek over haar werk. 'Mijn werk gaat over mijn visie op de maatschappij, mijn eigen leefwereld en over het standpunt dat ikzelf inneem in die wereld.
De dwingende, draaiende molen van de maatschappij en de wansmakelijkke overconsumptie dwingen mij om anders te kijken. De drang naar een eenvoudiger leven en authenticiteit is wat mijn werk voedt. De zon op je gezicht, de wind die door de bomen waait, wolken die bewegen boven je hoofd, contact maken met de aarde, je omgeving en je voedsel. Het is een rebellie tegen het snelle en gehaaste leven en de complexiteit van een hedendaags bestaan.'

 

 

 

 

 

INTERIEW met dawid woljtalewicz (2015)

'veel van mijn werken blijven wankelen voor lange tijd en geen één zegt me dat het klaar is. Dat kan echt vervelend worden na een tijd. ik blijf ze maar overschilderen, maar soms is het beter om de werken gewoon te laten rusten voor een periode en dat ik iets nieuws opstart. Het kan frustrerend zijn als er gedurende een lange tijd geen enkel werk voltooid raakt.'
waar haal jij inspiratie uit om werk te creëren en een werk dat niet voltooid raakt toch compleet te maken?
'In het algemeen komt mijn inspiratie van ales rondom mij heen. Mijn frustraties, verlangens, en alles waar ik mee bezig ben in het dagelijkse leven. Vooral mijn visie over de maatschappij. Ik werk vaak rond mijn onenigheid over hoe ons systeem werkt, in combinatie met de natuur. Terugkeren naar basiswaarden, de puurheid van primitieve culturen en motieven. Wat bij mij vaak voorkomt, is dat ik een motief begin te schilderen en er op dat moment zo onrustig van word, dat ik het een tijdje laat rusten, waarna ik er op een nieuwe laag opnieuw aan begin. Het is een proces van opbouwen en vernietigen. Tot er een bepaald rustpunt in de chaos ontstaat. Dit kan soms erg lang duren. Uiteindelijk ontstaat er een communicatie tussen de verschillende lagen.
Dit valt goed samen met jou thema natuur. jouw werk bestaat uit lagen zoals de lagen van een boom. Bomen hebben ook veel tijd nodig om te groeien. Elke laag is een soort dagboek van de kunst. Voor een boodschap in je werk te brengen kerf je met een mes in die lagen van de boom en je werk.
 'inderdaad. Het crëren van die lagen heeft alles te maken met emoties. Als ik me rustig voel, kan ik een heel stil patroon met veel preciesie schilderen. Als ik onrustig ben, schilder ik alle vlakken door elkaar. Het is een constante wisselwerking tussen mijn staat van zijn. Het schilderij is een registratie van deze woelige belevingen. Er dient een evenwicht te komen, als dat er niet is, is het werk niet af. Voor mij althans.'
Speelt spiritualiteit een belangrijke rol?
'Daar ben ik absoluut mee bezig. Ik vertrek vanuit voedingspatronen en welke energie die je geven. Ook ben ik erg bezig met het in contact staan met mijn omgeving en voeling hebben met de grond waarop je wandelt en de lucht die je inademt. Ik plant mijn eigen eten in een gemeenschappelijke tuin. De kringlopen van het leven zijn belangrijk voor mij, maar natuurlijk heb ik nog een lange weg te gaan om dit beter te begrijpen. Deze zaken komen zeker terug in mijn werk. Het is een soort rebellie tegen het systeem. De constante molen waar je altijd maar in wordt gedwongen, probeer ik op verschillende manieren te doorprikken. Zowel mijn kunst als mijn manier van leven en mijn denkpatronen. Ik heb het soms moeilijk om tot rust te komen in deze maatschappij. Dit is een thema waar ik vaak rond werk.'
Jij maakt dus maatschappijkritiek, een anarchistische boodschap?
'Eigenlijk wel, hoewel je dit niet meteen terug ziet in mijn kunst. Het zijn wel de thema's die mijn werk voeden. Mijn frustraties uit ik in wat ik creëer, op een intieme manier, die niet meteen erg uitgesproken is. De gedachte om iets te communiceren naar de toeschouwer toe is iets waar ik het moeilijk mee heb. Het is soms worstelen met de manier hoe ik mijn boodschap op de juiste manier kan overbrengen. Daarom schrijf ik af en toe tekst op mijn werk. Dit is een gemakkelijke manier om te communiceren. Soms geeft dit te letterlijk de boodschap prijs waarop ik het dan weer vernietig of aanpas. Dit kan de tekst onleesbaar maken, waarin je toch nog een glimp van de oorspronkelijke boodschap kan zien. Het is een balans vinden in hoeverre ik wil dat mijn tekst leesbaar is. Uiteindelijk blijft het toch een schilderij. Het is niet de bedoeling dat de toeschouwer meteen de tekst begint te lezen en daardoor niet meer naar het schilderij zelf kijkt. De tekst kan een suggestie opwekken bij de ontvanger. Die teksten zijn soms eigen idEeën, maar kunnen evengoed uit poëzie of muziek komen. Dat kan ook een reden zijn waarom ik de woorden wil vervagen.
Zie jij het gebruik van anderen hun woorden als diefstal?
'Soms wel, maar ik gebruik de woorden eigenlijk als beeld. Als de tekst niet op een beeldende wijze geschreven is zal ik ze uitwissen. Ik probeer er een soort van gecontroleerde slordigheid in te krijgen. Het mag nooit te ordelijk zijn, ook mijn schilderijen zelf. Elke penseelstreek of richting is belangrijk. Dit is wat een schilderij bepaalt.'
Hoe is jouw manier van werk maken geëvolueerd?
'Ik ben begonnen met tekeningen uit de natuur, dierenparken, vlindertuinen, bloemen, koralen, schors en huiden. Alles met een uitgesproken textuur probeerde ik te noteren. Ook hier wou ik geen letterlijke kopie van maken in mijn schilderijen. Het werd een spel in compositie en kleur met die lijnen als bouwstenen. Dit evolueerde van grote schilderijen naar kleine, objectachtige werkjes.
Werkt die methode om eerst schetsen te maken en die later uit te werken tot een schilderij?
'Nu doe ik dat niet vaak meer. Ik werk nu vooral vanuit mezelf, zonder beeldmateriaal te gebruiken. Behalve als ik uitgeput ben en geen inspiratie heb, maar dan ga ik vaak beter iets anders doen. Ik heb nog veel creatieve bezigheden buiten het schilderen. Een beeld naschilderen word ik meteen beu. Dan schilder ik er weer over, naast, onder of boven. Misschien heb ik later geen enkele referentie meer nodig, maar nu nog niet.
Alles heeft ook te maken met de ruimte waarin ik me bevind. In een grote ruimte maak ik sneller groter werk en in een kleine ruimte wordt het werk automatisch kleiner. In die parken tekende ik vooral in schetsboeken. Tegenwoordig teken ik te weinig. Ik neem er niet genoeg tijd voor en ben voornamelijk bezig met schilderen. Het tekenen gebruik ik vooral als onderoek. Het lukt me niet om dit als volwaardig werk aan het publiek te tonen, terwijl er vaak sterke, autonome tekeningetjes tussen zitten.
Er zit geen regelmaat in de formaten die ik gebruik. Rond, vierkant, rechthoekig, groot, klein, ... Ik doe alles door elkaar. Ik zou mezelf omschrijven als een geordende chaoot. Ik ben chaotisch, maar heb wel bepaalde structuren nodig, anders verlies ik mezelf. Ik werk aan 20 tot 50 schilderijen tegelijk, pure chaos dus. Op één schilderij concentreren lukt me niet, maar ik heb me daarbij neergelegd en het is mijn werkstijl geworden.
Ik schilder met olieverf en het is belangrijk dat de lagen droog genoeg zijn zodat ze niet mengen. Anders wordt het een grijze smurrie en grijs staat niet in mijn woordenboek. Mijn kleurgebruik is een afzetting tegen de sombere maatschappij. Ik zoek echt mijn geluk in de natuur en de kleine dingen die het leven de moeite waard maken.  
Wat zijn de dingen die jij belangrijk vindt?
'Contact met de wereld, de grond waar je op loopt, de lucht die je inademt, de zon op je gezicht. Ik hou ook van communicatie, ik praat graag met mensen met dezelfde ideeën. Rust vinden in jezelf en gelukkig zijn met kleine dingen die vaak verloren gaan in het drukke leven. Mensen verliezen zich in alles wat moet. Ik heb een probleem met een plaats te vinden in dat systeem. Het is erg moeilijk om me er volledig tegen te verzetten. Je zal dan alles moeten loslaten en je afzonderen, dat werkt voorlopig niet voor mij. Ik kies voor een gulden middenweg die comfortabel is en waar ik op dit moment mee kan leven. Gelukkig zijn is het belangrijkste. En eerlijkheid. Ook je werk is beter eerlijk, waar ben je anders mee bezig? Er moet een drang zijn om iets te maken. Ik ben er nog niet uit of het belangrijk is dat er een publiek je aanmoedigt en je werken bejubelt. Het interesseert me weinig om mezelf te verkopen en contacten te leggen met 'belangrijke' mensen uit de kunstwereld. Ik geloof meer in een natuurlijke weg. Als mijn werk bestemt is om iets te betekenen zal het zijn weg wel vinden. Al ontroer je maar één iemand,  dan ben je eigenlijk al geslaagd als kunstenaar.
Soms heb ik een drang om weg te gaan van hier, naar een ander land, andere culturen. Ik heb een passie voOr motieven, alles waar een patroon in zit en repetitie interesseert me.  Alleen slaag ik er zelf niet in om dit te beheersen. Ik voel me opstandig tegenover het uitvoeren van iets repetitief, al geeft het me ook vaak rust.
De natuur zit vol patronen. Ook een dag is een structuur. We hebben dit nodig om evenwicht te vinden. Het is een deel van het leven.'
 

 

TEKST VOOR 'THE SMALL THINGS' LORE SCHUERMANS - HET MIDDELHEIM
Veroniek Van Samang (2014)
geluk zit in de kleine dingen. een gedachte die veel mensen koesteren in tijden van overvloed. Ik voel mezelf verstikt in een bakstenen omgeving. de dwingende, draaiende molen van de maatschappij en de wansmakelijke overconsumptie dwingen mij om anders te kijken.
Terug naar de basis. wanneer ik bewust mijn kleine paradijs opzoek, een omgeving vol groen, kleur en leven, valt een last van mijn schouders. de zon op je gezicht, de wind die door de bomen waait, wolken die bewegen boven je hoofd, contact maken met de aarde, je omgeving en je voedsel.
Dit is de plek waar ik mijn inspiratie en materiaal zoek. de drang naar een eenvoudiger leven en authenticiteit is wat mijn werk voedt. de westerse wereld is alles behalve reëel en waar. meer en meer wordt het irreële, het irrationele en het immateriële belangrijker.
Ik zoek naar kleine zaken die mijn pad kruisen. ik selecteer en herinterpreteer. langzaam bouw ik aan mijn eigen waarheid. het is een rebellie tegen het snelle en gehaaste leven en de complexiteit van een hedendaags bestaan.





VISIETEKST
Veroniek Van Samang (
2013)

“The simple news that nature told”

This is my letter to the World
That never wrote to Me -
The simple News that Nature told -
With tender Majesty

Her Message is commited
To hands I cannot see -
For love of Her – Sweet – countrymen -
Judge tenderly – of Me

Emily Dickinson

Nature is always telling me things. I like to be around it, I like to listen to it and observe it. It is the complexity of life and the life of my own, that gives me a lot to think about and to work with. My ideas are inspired by the things around me and by my daily life. I don’t look to far for my materials. My work is a reaction on my own environment, my desires and my frustrations.

I see the city landscape as grey, especially in wintertime. As a reaction to my own neighborhood, I like to work with a lively color palette. Both color and nature stand for a certain feeling of happiness. A lot of people are constantly searching for happiness, but just a few find it in our contemporary society.

Nature is a necessity. Ever since I live in the city I truly miss it. Grey buildings and grey skies leave me in a dark and moody atmosphere. My work is an escape to a warmer and more cheerful way of living. It’s a rebellion towards my own environment.

My investigation starts out of my own emotions. Those emotions define my way of painting in general. I paint lively and dynamic with enough paint and enough color. Also the substance of my artwork is determined by my own thoughts. It’s about my own view about the society and about my own position in life. 
 
 
 Ziehier mijn brief aan de Wereld
Die Mij nooit heeft geschreven -
Het simpele Nieuws van de Natuur -
Zo teder en Verheven

Aan Handen die ik niet kan zien
Wordt steeds haar boodschap toevertrouwd -
O, burgers – wees toch mild – voor Mij -
Indien je van Haar houdt

Emily Dickinson



Inspiratie haal ik uit de dingen rondom mij. Ik werk graag met gewone, alledaagse ideeën en objecten. Ook mijn materiaal zoek ik dikwijls niet te ver. Mijn werk is steeds een reactie op mijn eigen leefwereld, mijn verlangens en frustraties.

Natuur heb ik broodnodig. Het is al jaren een gemis sinds ik in de stad woon. De grijze gebouwen en vaak grijze lucht in eigen land laten bij mij een sombere sfeer achter. Mijn werk is een vlucht naar een warmere, meer vrolijke en kleurrijke manier van leven. Het is een rebellie tegen mijn eigen omgeving.

Mijn onderzoek vertrekt vanuit eigen emoties. Deze emoties bepalen niet de verftoets van het eigenlijke schilderij, zoals bij het abstract expressionisme, maar wel de inhoud of wat het schilderij wil vertellen. Mijn werk gaat over mijn visie op de maatschappij, mijn eigen leefwereld en over het standpunt dat ikzelf inneem in die wereld.

Ik focus sterk op de toeschouwer. Vanaf het moment dat het schilderij af is en zich verwijdert van de hand van de kunstenaar, heeft het nog een heel leven voor de boeg. Het moet zichzelf autonoom vertegenwoordigen zonder uitleg van de kunstenaar. Ik wil dat als mijn schilderijen het atelier verlaten, ze meer zijn dan een louter esthetisch of decoratief object.

Esthetiek ligt voor iedereen anders. Er bestaat een enorme kloof tussen de kunstenaar en de toeschouwer. Maar ook tussen kunstenaars uit verschillende disciplines en zelfs tussen twee schilders. Het schilderkundige van een schilderij blijft belangrijk voor mij, maar het bereiken van een groter of ander publiek is een probleem dat ik graag onderzoek.

Het maken van een esthetisch kunstwerk is niet mijn doel, ik zoek ook geen algemeen communicatiemiddel, ik zoek een manier om mijn gedachten en gevoelens te uiten en kritiek te geven op het sociale en het maatschappelijke.